Kekrek

Aç adam!
Mayıs 9, 2018
Yokum!
Mayıs 15, 2018

Hastanede asansör beklemek gibi kekremsi bir hal alır bazen yalnızlık.
Bir babanın “bakarız” demesine benzer; niyette umut vardır, duyan inanmaz.
Ve hangi huzur sahicidir; şezlonguna nehir kenarında oltasına balık vurmasını bekleyen adamın şekerlemesi mi?
Aynı istikamete dolu dizgin koşturmak mı heyecan ve iman ateşinde kavrularak kalabalıklarla beraber?
Ama ikisinin arasında bir yerde yalnızlığı boşluğa boyarken tarifler oturmaz hiçbir arayışa.
Laf kalabalığına bıçak sokuyorum; sıkmayın canınızı.
Benim canım sıkılıyor herkesin yerine…
Yabancı diyarlarda yolunu kaybetmiş bir kelimeyle karşılaştım dün; içim burkuldu.
Uğraştım, mihmandar bulamadım lügatten.
“Ontik” ürperişler bunlar; maksat gönlü olsun yabancılaşmanın, yitikliğimize rağmen.
Hastane asansörü gelmez; merdivene talim!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir